Субсідыярнасць у шырокім сэнсе – гэта надзяленне уладай самага ніжняга звяна інстытуцыйнай іерархіі. Прынцып субсідыярнасці склаўся ў каталіцкай сацыяльнай тэорыі (КСТ), але падобныя прынцыпы можна знайсці і ў кальвінізме. Субсідыярнасць ў КСТ прызначалася, з аднаго боку, для абмежавання ўплыву ўрада і падтрымкі і абароны прыватных інстытутаў, у тым ліку і самой царквы, а з другога боку, для пацверджання правамернасці ролі самога ўрада. Гэтыя ўяўленні складалі частку ўяўленні пра грамадства ў цэлым як арганізма з уласцівай яму іерархіяй органаў. Пазней субсідыярнасць выкарыстоўвалася ў некаторых федэральных або блізкіх да іх палітычных сістэмах.

Прынцып субсідыярнасці лагічна абгрунтоўвае размеркаванне паўнамоцтваў паміж рознымі ўзроўнямі кіравання. Там, дзе гэта магчыма, паўнамоцтвы спачатку падаюцца самым ніжэйшага звяна кіравання; і толькі ў тым выпадку, калі задача не можа быць імі належным чынам вырашана, яна перадаецца «вышэй». Менавіта такая канцэпцыя найбольш падыходзіць для палітычных сістэм Нямеччыны, Швайцарыі і Еўрапейскага Саюза.

Рашэнні, якія аказваюць ўплыў на атмасферу Зямлі, неабходна прымаць на міжнародным узроўні. Рашэнні, якія закранаюць стандарты бяспекі транспартных сродкаў, варта прымаць на нацыянальным, а магчыма, і наднацыянальным узроўні. Асноўныя аргументы на карысць субсідыярнасці заключаюцца ў наступным: па-першае, зараз прымаецца так шмат рашэнняў, што цэнтр не павінен ўгразнуць ў дэталях; па-другое, існуюць нацыянальныя і лакальныя адрозненні ва узроўні даходу, традыцыях і сацыяльных устаноўках, так што агульныя, ледзь прыкметныя ў адных раёнах агульнапрынятыя звычаі, у іншых будуць лічыцца абуральнымі і непрымальнымі.