Салідарызм – палітычная тэорыя аб неабходнасці салідарнасці і імкнення да кампрамісу сярод розных слаёў грамадства, у тым ліку, класаў, партыяў і груп інтарэсаў.

Адной з зыходных пунктаў хрысціянскай дэмакратыі з’яўляецца прынцыповая немагчымасць дасканалага грамадства, так што ў рэальным грамадстве заўсёды ёсць канфлікты, а ўсе спробы пабудаваць ідэальную сістэму заканчваліся катастрофай (Трэці райх, СССР). Гэтую праблему хрысціянска-дэмакраты спрабуюць вырашыць на аснове наступных палажэнняў.
Па-першае, зямная місія чалавека складаецца не ў канкурэнцыі з іншымі людзьмі, а ў тым, каб рэалізаваць сябе як чальца грамадства. Таму, нягледзячы на сваю недасканаласць, людзі павінны імкнуцца да салідарнасці і брацтва. Паводле вучэння, самарэалізацыя ў грамадстве тычыцца перш за ўсё яго натуральных і элементарных ячэяк, такіх як сям’я, царкоўны прыход, мікрараён, прафесійнае супольнасць, валанцёрская арганізацыя. Да гэтай жа катэгорыі хрысціянска-дэмакраты адносяць органы, якія аб’ядноўваюць прадстаўнікоў работнікаў і ўласнікаў прыватных прадпрыемстваў з нейкага аднаго сектара эканомікі ці прафесіі.

Па-другое, розныя класы, групы і асобныя людзі знаходзяцца ў цеснай залежнасці адзін ад аднаго. Таму для дасягнення інтэграцыі і каардынацыі дзеянняў трэба паважаць інтарэсы іншых класаў, груп і людзей, а ў канфліктных сітуацыях быць гатовым праявіць падатлівасць. Такая падатлівасць і салідарнасць гуляюць важную ролю на ўсіх узроўнях грамадства, ад элементарнага да міжнароднага. Наадварот, эскалацыя напружанасці (у прыватнасці, класавая барацьба) вядзе да рэвалюцый і войнаў.

Па-трэцяе, дзеянні людзей павінны мець пад сабой маральную апору, якая носіць абсалютны характар, зыходзіць (часткова або цалкам) з веры і ў роўнай ступені адносіцца да кожнага.
У выключных выпадках, дзяржава вымушана вырашаць супярэчнасці сілай. Аднак меры падаўлення павінны прымяняцца толькі па законе і для прадухілення канкрэтных выпадкаў гвалту, а не сістэмна.